Door de totaal mislukte migratie van web-log.nlxa0 heb ik geen vertrouwen meer in deze organisatie. Het Johannesdeloper weblog is voortgezet op johannesdeloper.punt.nl

Ik wil je verzoeken de rss feed naar bovenstaande link te veranderen.

Je zou me kunnen vragen, waarom doe je dat op blote voeten lopen? Het belangrijkste antwoord is, dat ik het aangenaam vind. Geen licht irriterende schoenen aan je voeten, bij elke stap voel je precies hoe je je voet hebt neergezet. Je kunt jezelf niet verschuilen achter allerlei technieken die in hardloopschoenen zijn ingebouwd. Loop je blootsvoets, dan zit geen klomp gel in je hak, geen plaat onder je zolen zal je beschermen. Door alle ingebouwde technieken worden je voeten  gemakzuchtig.

Een goede lichtvoetige looptechniek wordt minder relevant. Je schoenen staan het je toe grote klappende passen te nemen met een stevige haklanding. Overponeer je, dan wordt je wijsgemaakt dat dat een probleem is waar de schoenenboer een oplossing voor heeft, niet dat je door niet op je hak te landen, je ook geen blokje nodig hebt.

Mij werd altijd gezegd, jij moet als zware overponerende loper op schoenen als Asics Kayano of op die verschrikkelijk zittende Brooks lopen. Nu loop ik misschien nog 25% van mijn kilometers in schoenen met demping en met een tot 12mm verhoogde hak. Laat ik er verder kort over zijn de overgang ging subliem, ik heb gewoon geen enkele klacht, kwetsuur of blessure opgelopen.

Ik wil nu even uitleggen hoe je naar mijn idee zoiets kunt aanpakken. Het belangrijkste is het gezegde "voorzichtigheid is de moeder van de porceleinkast" . Ga dus nooit als een kip zonder kop barefoot lopen. Ook al geniet je 100% van een keer blootsvoets of op Nike plus lopen, ga de volgende keer gewoon weer op je je ondersteunende gelschoenen lopen. Volgens de link naar de PDF die je kunt downloaden van Jason Robillard zou je 'cold turkey' meteen voorzichtig op asfalt moeten beginnen, dit om je te dwingen direkt de goede techniek aan te leren.

 Zelf ging ik niet die weg, ik begon op het strand, gewoon eerst een kort stukje en gaande weg wat meer. Soms lag er tussen 2 van die sessies wel een half jaar tussen. Het proces kwam in een stroomversnelling nadat ik vanaf afgelopen mei op Nike 2+ schoenen ben gaan lopen. Dit zijn hele soepele minimalistische schoenen. Je vouwt ze zo dubbel, er zit weinig demping in en de verhoging in de hak is maar 4mm ipv 12. Op die Nikes moet je lopen met korte pas en op je midvoet of voorvoet. Die Nike was liefde op het eerste gezicht, 2 seconden nadat ik ze aanhad was ik verkocht, zo lekker zaten ze.

Na aanschaf van de Nikes kocht ik ook nog een stel Sky Fivefingers. Deze zijn nog weer een beetje lichter, hebben minder demping en geven meer een gevoel van lopen op blote voeten. Toch stel ik dat hoe minimaal je schoenen ook zijn, het blijft surrogaat vergeleken met "the real taste". Als tussenstapje hebben de Nikes en de Fivefingers wel geholpen, ook deze schoenen dwingen tot het bijstellen van je techniek. 

Een andere truuk die ik graag van de hand doe is het blootsvoets lopen met je schoenen in je drinkgordel. Ik bezit een flesjesgordel van Runnersworld. Als je  op een zacht onverhard stuk wilt lopen met blote voeten, dan klem je je schoenen als een buideltje voor je buik. Moet je een stuk over 'fakir-asfalt' lopen dan trek je je schoenen snel weer aan.

O ja mijn 4e marathon heb ik op Nikes gelopen, het was de eerste keer dat ik niet gewandeld heb en geen kramp kreeg, zou ik ooit net als Bikila een marathon op blote voeten kunnen lopen?

Mijn marathonlijst is vrij kort, eerder liep ik Amsterdam – Berlijn – Rotterdam. Allemaal grootschalig marathonfestijnen met vele 10 duizenden deelnemers, en honderdduizend of meer man/vrouw publiek. 

Alle drie deze marathons gaan natuurlijk volledig over asfalt. Een tijdje geleden las is op de site van deze DFW runners dat deze club een flink aantal kleine natuurmarathons organiseert in de drie noordelijk provincies. Aan veel van die marathons mogen niet meer dan 30 deelnemers inschrijven. Er wordt een camping tafeltje met bananen, koek, thee, water en sportdrank neergezet en voor 5 euro ben je keurig onder de pannen. 

Onder de deelnemers veel lopers uit de ultrawereld. De enige nederlandse vrouw Jeanet Spijker, die de Spartathlon uitliep deed mee en er werd volop gesproken over de 50 van Assen (dat lopen ze gewoon 3 dagen na deze marathon, onvoorstelbaar!) of over de 100km van Winschoten, als of het een stevig rondje om de kerk is. Ik liep vandaag met Rinus en 2/3 kende hij al of ze kenden hem. Voor mij was het leuk RunnerMartin voor het eerst te ontmoeten. 

Omdat ik niet echt heel lang geleden tot deze marathon besloten had, was ik lang niet zo gedegen voorbereid als voor de eerdere grote marathons. Ik liep een aantal duurlopen van rond de 26 km en maakte weken van 50 a 60 km. Optimaal  voorbereid was ik zeker niet en echt in vorm eigenlijk ook niet. Voor mij een reden de ambities niet te hoog in te zetten. 

Ik besloot ergens tussen 6:00 en 6:30 te gaan lopen. Het werd me de eerste rondjes al duidelijk dat die 6:00 wel een tempo was, waarin goed te lopen was. We moesten door het bos 10 ronden van 4.2 km lopen. Vrijwel geheel onverhard, vrij vlak toch wat zwaarder dan op asfalt lopen. Als schoen had ik gekozen voor de Nike 2+. Ook dat was een beetje een gok. Tot nu toe liep ik daar heerlijk een 200 tal kilometers op, maar nooit meer dan 25km achter elkaar. Zouden ze wel voldoende steun geven, zou ik niet na 25 km vergaan van de kramp in mijn kuiten? Gelukkig niet, je kunt op deze 'barefootstyle Nikes' heel goed een marathon lopen, geen centje last. Je gaat niet sloffen en ook ben ik niet over de boomwortels gestruikeld, iets wat een flink aantal andere lopers wel deed. 

Tot 30 km kon ik strak op dat schema van 6:00 blijven lopen. Hartslag lag redelijk goed, ik liep wel behoorlijk te zweten. Elke drankpost pakte ik 2 tot 3 bekers sportdrank, water of thee en ook had ik 400ml sportgel gebrouwen met daarin 200gram koolhydraten, een beetje zout en wat electrolyten Jammie, niet zo zoet, kunstmatig of ronduit smerig zoals dat spul uit de winkel waar ze 2,00 euro voor durven vragen voor 15g koolhydraten. 

Na die 30km begon mijn Garmin af en toe signaal te verliezen, ik raakte totaal 600 meter kwijt. Voor mij een reden daar niet meer op te vertrouwen en gewoon verder op gevoel te gaan lopen. De drankposten gebruikte ik iets meer tijd om vooral goed te blijven drinken. Weliswaar liep je niet volledig in de zon, vanwege wat wolken of het bladerdek van het bos, maar een warmweerloper ben ik gewoon niet. 22 graden is voor mij warm, dan zweet ik behoorlijk. 

De laatste 12.2 km kwam ik goed door. Natuurlijk je loopt wat minder soepel en het tempo moest iets terug, maar geen moment heb ik aan wandelen hoeven te denken. In Amsterdam en Rotterdam werd ik behoorlijk geveld door kramp. Dat spook bleef achterwege en daardoor kon ik ook sneller finishen dan in Rotterdam en Amsterdam. Met 4:19:20 ben ik blij. Rinus kwam vlak na mij binnen, een geweldige prestatie als je bendenkt dat hij van afgelopen zondag een zware Monschau marathon nog in de benen had zitten!

Vanaf deze plaats wil ik Rinus ook nog even bedanken voor de gezellige dag bij deze leuke voor mij aparte marathon!

Er moet nog 20 minuten af voor Spijkenisse Marathon in december. Dat wordt zeker niet simpel, het is dan wel 15 graden kouder en het asfalt zal toch wel zo'n 10' tot 15' sneller per km zijn. Conclusie goed op weg, maar er moet nog wel veel gebeuren voor een sub 4!

(foto's zijn van de website van de DFW runners. )

Het valt je meteen op dat Barcelona een echte sportstad is. Waar kun je op het vliegveld chips uit de automaat trekken met het logo en het merk van de plaatselijke FC? Ik schat dat van alle jongetjes in Barcelona tussen 8 en 14, zeker 10% in een FC Barcelona-shirt rondloopt. Ergens zagen we 2 ouders met 5 jochies allemaal in een ander shirt van hun helden.

Verder hebben de olympische spelen van 1992 een hele grote stempel op de stad gedrukt. De kuststrook was een vervuild en verwaarloosd havengebied. Hiernaast zie je een foto van de boulevard en hoe die er nu uitziet. Het is een prima stek voor een loop op de vroege morgen. Water hoeft niet mee want ze hebben keurig voor drinkpaaltjes gezorgd! Het strand is niet zo geschikt om op te lopen, maar wel weer prima voor zonnebaden en zwemmen. Er zijn voldoende terassen en eetgelegenheden en met de hoogst efficiente en schone metro ben je er zo.

Bjorn twitterde me dat ik naast Gaudi toch vooral het bouwwerk van het olympisch stadion moest bezoeken en vooral ook niet moest vergeten mijn hardloopschoen daar naartoe mee te nemen. Helaas de bewaking was niet te vermurwen, ik mocht geen rondje rennen en waren ook geen athleten die me even stiekem konden binnenlaten…

Het stadion ligt hoog boven de stad op de heuvel Montjuxefc

  Je kunt er komen met een kabelbaan, die je hoog over de haven naar de kust brengt.

Barcelona biedt alle mogelijkheid, heerlijk door de stad te zwerven. Er zijn heel veel oude gebouwen en monumenten, je loopt door een labyrinth van smalle donkere straatjes in de oude stad. Er zijn heel veel restaurants waar je heerlijk kunt eten of op een terras zitten. De prijzen vallen alles mee. We hebben alleen 1x behoorlijk luxe gegeten in Restaurant Los Caracoles met een interieur uit 1835, bij de entree loop je dwars door de keuken, heel apart!

Behalve oude monumenten kom je in Barcelona ook voor moderne monumenten. Bekend is natuurlijk de nog niet voltooide Kathedraal van Gaudi. Een bizar bouwwerk waar vormen je doen verwonderen. Pilaren splitsen zich als takken. En waar andere kathedralen somber, muf en donker zijn, is deze kathedraal licht en frivool.

Het Parc Bruell is een ander aspect van de bouwkunst van Gaudi. Als je er ooit nog eens komt moet je niet het gebouw waar hij woonde overslaan. Een uniek interieur. De gebouwen bij de entree hebben wel iets weg van de Efteling, echt sprookjesachtig. We hebben in de week dat we er waren heel veel gezien, ik was bijvoorbeeld ook erg onder de indruk van het werk van Pablo Picasso in het Picasso museum. Als je een strandvakantie wilt combineren met lekker eten en veel bekijken kan ik je Barcelona aanraden! Vergeet ook vooral niet de versmarkt te bezoeken!

In eerste instantie hebben Mikado en hardlopen totaal niets met elkaar te maken. Bij hardlopen gaat het er om zoveel mogelijk te bewegen en bij Mikado, moet je er voor zorgen dat je de andere stokjes juist NIET beweegt.

Toch, als ik in mijn hoofd kijk, zijn er wel overeenkomsten. Het wegtikken van het laatste stokje is het doel van het spel, mijn hardloopjaar eindigt op 19 december met de bedoeling een een subfour marathon te gaan lopen.Dat wordt de Mikado wegtikken.

Een opgave die zoveel concentratie, planning, oefening en gezond verstand vraagt, dat lijkt op een succesvol spelletje mikado. Een beetje geluk is nooit weg, dan vallen de stokjes in een mooie waaier. Zal het op 19 december een mooie zonnige windstille winterse dag zijn?

In mijn hoofd is het ook een wirwar van allemaal verschillend gekleurde stokjes, die allemaal om aandacht vragen. Sommige stokjes liggen zo onmogelijk onaantrekkelijk, dat ze nog voorlopig onaangeroerd blijven, ga ik het nu ook niet over hebben.

Laat ik barefoot en barefoot-style running maar gemakshalve de groene stokjes noemen, ze liggen allemaal bij elkaar en vormen een zo aantrekkelijk item, dat deze stokjes het eerst aan de beurt zijn. Blijf wel een kwestie van niet overmoedig worden en niets onderschatten.

Het lopen op Nike Free 2+ heb ik nu aardig in de vingers. Deze schoenen maken hun pretentie helemaal waar. Elke keer dat ik ze aantrek,  blijf ik me er over verbazen, hoe fantastisch de pasvorm van de Free's is. Ik loop er vrijwel geluidloos op. Zonder daar al teveel voor te hoeven doen is mijn pasfrequentie ruim 10% hoger en ben ik van krachtloper met haklanding, een souplesseloper met midvoetlanding geworden.

Het volgende groene stokje is lopen op fivefingers. Zit er in de Nikes nog wel redelijk wat demping in de fivefingers is dat vrijwel nihil. Het is meer een vorm van avontuurlijk lopen. Je voelt waar je loopt. De voet bevat 26 botten, 33 gewrichten, 107 pezen, 19 spieren en 200.000 zenuwpunten. Bij schoenen met veel gel worden die  lekker gepamperd. Op fivefingers ga je leren de informatie van de zenuwpunten razend snel om te zetten, zodat spieren en pezen gaan zorgen voor een veilige zachte en vooral efficiente landing.

Op onverharde paden geniet ik ervan hoe mijn voeten op deze nieuwe manier van lopen aan het werk gezet worden. Het gaat gewoon steeds makkelijker en ook steeds beter. Vandaag heb ik ook een kilometer of 4 op klinkerpaden gelopen. Ik moet zeggen dat is wel een uitdaging. Je kunt zowiezo beter op asfalt lopen dan op klinkers. Het gevoeligste punt blijken mijn voetzolen te zijn. Niet zo zeer pijnlijk als wel dat ze na het lopen nog een dag blijven tintelen, het is een beetje een gek gevoel, meer niet. Je zou verwachten dat je voetzolen meer eelt krijgen of veel dikker worden. Dat is niet zo, eelt verdwijnt zelfs en het voetbed voelt soepeler en gespierder.

Het logische volgende groene stokje is barefoot lopen. Wat al geldt voor lopen op fivefingers, geldt in sterkere mate ook voor barefoot lopen. Van de week heb ik voor het eerst op de onverharde paden bij 't Woud blootvoets gelopen. Al is het een vreemde ervaring, het is wel heel erg kicken, je voelt je een beetje dichter bij de natuur. Je moet alleen erg oppassen  voor takken, stenen en hooglanderkoeienpoep.

Vandaag heb ik 8 km op het strand gelopen. Het was op het hoogste punt van de vloed. De zendmast bij Egmond was omgeven door water en op sommige plaatsen was het strand maar 5 meter breed. Het mooie van op blote voeten lopen op het strand is, dat door de zee banjeren geen punt is. Het strand was vandaag zo loodzwaar, dat ik met schoenen aan, het waarschijnlijk niet tot de strandopgang naar Bakkum volgehouden zou hebben. Het verschil tussen een gewicht van 2x 400g schoenen en barefoot dat merk je echt op een strand, waar je elke stap een duimlengte wegzakt.

Een ander stokje is een marathon die een beetje uit de lucht is komen vallen. Op 17 augustus ga ik met de Drents-Friese Woldrunners een natuurmarathon lopen. Geen ambities, lekker lopen met 30 man/vrouw en als het niet lekker gaat maken we er gewoon een halve marathon van, want het zijn gewoon 10 rondjes van 4.2 kg over bospaden. Rondje barefoot moet ook geen probleem zijn.

Dan is er ook nog een rood-geel-rood stokje. Het vakantie stokje. Volgende week ga ik voor een weekje naar Barcelona. Dat wordt misschien een stokje meer om mee te eten dan om mee te lopen. Geen idee of daar een geschikt park of strandroute te vinden is, laat ik de de Nikes maar meenemen en verder zie ik wel, wat er gelopen gaat worden. Zou mijn gezin te porren zijn voor een spelletje Mikado?

Normaal is het deze tijd van het jaar, de tijd van een beetje freewheelen. Wedstrijden loop ik niet in juli en augustus, de laatste wedstrijden van de wijkenlopen zitten erop. De Dam tot Dam wordt een loop, waarmee  het nieuwe seizoen weer zal worden ingeluid.

Het freewheelen bestaat uit wat langere zwerflopen op de zomeravond. Ook loop je dan soms eens 7,5 km naar het strand, ga je een kwartiertje zwemmen en helemaal fris loop je weer terug.

De familievakantie valt ook altijd in die perioden, zo liep ik vorig jaar mijn rondjes door het Hyde Park in Londen. Dit jaar gaan we een weekje op stedentrip naar Barcelona in augustus, het is afwachten of het daar niet veel te warm/druk is voor een rondje lopen.

Door allerlei omstandigheden komt het er niet van, ik bedoel van dat freewheelen. Tini's schema's daar zit wel wat rek in, maar als ik het te gek maak blijft er niks meer van over, kan ik het net zo goed niet doen.

Het weer moet ook een beetje meezitten voor dat freewheelen, door al die nattigheid liep ik afgelopen week een hele stevige verkoudheid op. Mijn loop voor afgelopen donderdag viel letterlijk in het water. Eigenlijk was ik, als je het heel eerlijk vraagt, wel blij met die verkoudheid. Ik kon me daar achter in elk geval goed verschuilen. Had ik die verkoudheid niet gehad, dan was ik vermoedelijk donderdag nog wel zo mesjogge geweest, toch te gaan lopen en me tot de laatste draad te laten natregenen.

Vrijdag moest ik 3 x 2km met 1' rust interval lopen in 10k wedstrijdtempo. Met een van verkoudheid aangetast lijf, voelde dat aan als een voluitgelopen 10k wedstrijd en zeker niet als freewheelen.

Zaterdag stond een duurloop met Bjorn op het programma. De bedoeling was 90' in D1 door het duin en strandgebied van Bergen (NH) . Met sommige lopers is het zo, je stopt er een muntje in, en als vanzelf komen er de meest interessante verhalen uit en voor de rest loop je als vanzelf. Met het voordeel van de thuiswedstrijd was dat "als vanzelf lopen" ook voor mij zo. Heuvels, strand en zandbakken lopen moet je leren. Dit parkoers is lastiger dan de heuvels van de zevenheuvelenloop, niet extreem, gewoon een lekkere training. Zo kunnen die zevenheuvelen voor Bjorn alleen maar meevallen. Vervelende van deze duoloop was, dat ik even niet alert een weggetje naar rechts voorbij liep. En wel zo vervelend dat we hiermee allebei met 4km meer ons Tiny-schema aan gruzelementen liepen, werd het toch nog een beetje freewheelen. Maar buiten dat was het een mooie gezellige loop, bedankt Bjorn, doen we nog een keer!

Al heel lang heb ik hier een keer aan mee willen doen: de prutmarathon. Vandaag vond het nationale kampioenschap prutmarathon plaats in Schermerhorn. Een dorp dat ligt bij de Schermer- en Mijzenpolder, sloten genoeg daar. Mijn dochter Nadine is voor zo iets ook wel te porren en Lxe9ontine ging mee voor de foto's.

Bij het startterrein kregen we te horen dat er 3 ronden van ongeveer duizend meter gelopen moesten worden, en dat er per ronde 25 sloten overgestoken dienden te worden. De eerste sloot was een meter of 20 breed en zo diep dat er echt gezwommen moest worden. Dit was ook de enige sloot waar je schoner werd, van de andere sloten werd je alleen maar viezer. Het was bagger, het was prut, smurrie, derrie, drek, modder en het stonk naar niet alleen naar prut, maar ook naar vergane planten, mest, teer en verotte eieren.

De eerste paar sloten is dat wennen, maar dan kan je niet viezer meer worden, en krijg je door, hoe je het beste kunt springen en weer de kant opklauteren. Ik had mijn Fivefingers aangetrokken en dat was een goed idee, ze geven voor zo'n race veel grip en nemen ook maar weinig water op.

Geregeld ging je koppie onder in zo'n sloot. Op de middelste foto zie je net nog Nadine's hoofd ploeteren door een golf van prut. Soms zakte je een centimeter of vijftig weg in de zuigende smurrie en kon je grijpend naar een pol gras jezelf de kant op slepen. Even een stukje lopen was wel rustgevend, maar al gauw dook de volgende sloot van de 75 weer op. Nadine en ik deden het rustig aan, maar toch haalden we in dat tempo geregeld een paar dames in. Bij de laatste 2 sloten waren dat  zelfs 5 dames tegelijk en zo heel veel voorsprong hadden de eerste 3 niet eens, dus wij wel benieuwd naar de klassering van Nadine.

Over de finish werden we schoongespoten door de plaatselijke vrijwillige brandweer. De nummers 1 t/m 4 mochten in een badkuip en werden gewassen door een aantrekkelijk heer of dame naar keuze. Helaas voor Nadine was ze 5e geworden dus dat zat er net niet in.

Hoewel de Fivefingers al weer een paar weken geleden in gebruik zijn genomen, loop ik er nog steeds niet meer dan 1x per week op. Allereerst wil ik niks forceren. De New Balance schoenen die ik nu gebruik en waar ik aan gewend ben, hebben heel veel demping en ook een stevig antipronatieblok.

De filosofie achter die New Balances en ook mijn eerdere Asics Kayano's was veel demping in de schoenen in te bouwen vanwege mijn 1m92 en mijn 90kg gewicht. Het 'zwiepje' in mijn voet, moest niet door mijn manier van lopen opgelost worden. Er zit dus veel gel en veel voetgeleiding in mijn type schoenen. De NB's wegen in maat 46 440 gram per stuk. Dat werd al veel beter met de Nike Free's die wegen dik 300 gram. De Fivefingers wegen 200 gram. Ja en blote voeten wegen zelfs helemaal niets!

De uitdaging nu is mijn voeten te laten wennen aan de veel mindere demping in de Nike Free's en de vrijwel 0,0 demping in de Fingers. Mijn strategie is meer op mijn midvoet te gaan lopen en kleinere en minder krachtige passen te maken. Tot nu toe heb ik ook vrijwel alle Fivefinger kilometers op onverhard terrein gelopen.

Tot nu toe blijkt, dat de voor dit nieuwe lopen meest gevoelige lichaamsdelen het goed aankunnen. Het gaat dan om knieen, archillespezen, hamstrings en kuiten. Het enige wat licht irriteert zijn mijn voetzolen. Dat had ik niet direkt verwacht, het is geen pijn, maar meer een licht geirriteerd tintelend gevoel. De plaat onder mijn voet is de ongedempte klappen niet gewend kennelijk. Ik houd het in de gaten, ik voer vooralsnog het aantal kilometers niet op en verwacht niet dat dit echt onoverkomenlijk wordt, je moet het meer zien als tijdelijke gewenning.

Afgelopen zaterdag gaf het schema een duurloop van 125 minuten aan in een tempo, waarint ik een kleine 20 km kon lopen. Bij de Diederik in Egmond binnen starten 4 prachtige wandelroutes. De gele, de blauwe en de groene zijn resp 8,5 – 7.5 en 4 km. Het mooie van rondjes lopen is dat je even bij je auto wat kunt drinken en eten en dan weer verder. Voor mij gaf dit ook gelegenheid tot het wisselen van schoenen. Het eerste gele rondje liep ik op Fivefingers. Na een kilopmeter of drie besloot ik een klein extra slingertje te maken over het strand.

Bij de strandopgang hing een plakaat met de mededeling dat het strand weer was vrijgegeven na 2 dagen afgezet  geweest te zijn Het gevaar om in de Calcium Carbide ampullen te trappen had me doen besluiten, niet op blote voeten te gaan lopen op het strand. En ja hoor na 500 meter zag ik zo'n ampul liggen. Het schijnt gebruikt te worden voor het versterken van beton. Als er water en vuur bij komt kan het behoorlijk knallen In de contreien van Keesdeloper en Runningsjaak wordt carbid met oudjaar in een melkbus gestopt en dat wil stevig knallen als je er de boze geesten mee wilt verjagen. Ik had geen telefoon bij me dus 112 bellen ging moeilijk. Doorlopen dan maar en niet in die dingen trappen. Ze zaten in stevige wit plastic omhulsel trouwens en ik kwam er totaal een stuk of vijf tegen.

Voor het 2e rondje moest ik echt mezelf overreden, verstandig te blijven en niet al 16 km op Fivefingers te gaan lopen. De 2e ronde ging dus op NB's niet nadat ik mezelf de toezegging had gedaan de laatste 4km weer op Fivefingers te gaan lopen. Want lekker lopen dat doen ze. Het gevoel is veel natuurlijker, elke stap ben je bewust. Je tenen graven een weg door mul zand, waar je met gewone schoenen stil valt. Het is zoiets als zwemmen zonder zwembroek, dat voelt ook onmiskenbaar lekkerder dan met.

Hierdoor werd het laatste rondje zweven door het bos, het was heerlijk weer, het ging gemakkelijk en door het relaxte tempo was ik ook nog lang niet moe. Ze zeggen wel eens "het was 2 vingers in mijn neus, a piece of cake". Zou je ook kunnen zeggen : "It was Fivefingers in my nose"?

In de oertijd liep je als man met een loodzware speer achter een bizon aan, of als je slim was ging je boven een ravijn staan en liet je je partner of je dochter luid gillend en handenklappend achter dat beest aanrennen en naar die ravijn toejagen. Hoe het ook gebeurde, vrouwen kunnen een heel aardig stukje meerennen en houden het zeker zo lang vol als wij mannen.

Deden er een jaar of twintig geleden nog beperkt vrouwen mee aan hardloopevenementen, tegenwoordig is het zo dat er net zo veel vrouwen meedoen als mannen.

Dat maakt de loopsport een stuk gezelliger en leuker. Een scheef evenwicht maakt boksen, wielrennen, schaken en voetbal, een stuk minder sfeervol dan korfbal, tennis, hockey of hardlopen. Bij 'een echte mannensport" gaat het toch meer om prestatie, beter zijn dan de ander en "ieder voor zich, ik doe mijn eigen ding".

Vrouwen brengen dus een hoop vrolijkheid in de loopsport. Er wordt heel wat afgeklept dat weer wel. Het zijn ook, mag ik dat zeggen, de leukere types die hardlopen, ik ken eigenlijk geen hardloopster die onsympathiek over komt. Ga je naar een bingo-avondje dan tref je daar toch een ander type damesgezelschap aan.

Hardlopende vrouwen zitten goed in hun vel, letterlijk en figuurlijk. Van hardlopen word je athletischer, opgeruimder kortom een mooier mens. Het leuke voor een oudere loper zoals ik, is dat je de nog niet zo lang lopende en oudere loopsters ver voor blijft, maar daarentegen gelijk oploopt met de aantrekkelijkste  vrouwen. Goed gebouwd lopen ze in een prachtige pas zoals de toppers bij de heren. Als je even stuk zit , leidt het de geest af en ja ik geef het toe, zo'n leuke meid daar wil je nog wel een kilometertje achteraan blijven rennen, zelfs als het tempo een tikje aan de hoge kant ligt.

Het leukste evenement wat betreft de deelname van vrouwen is de Bergrace by night in Rhenen. De dames starten daar iets van 10 minuten eerder dan de mannen. Er wordt een leuke warming up met opzwepende muziek gehouden. Bij start worden de vrouwen toegejuicht en aangemoedigd door de mannen. Daarna start de "battle of the sexes". De dames proberen zoveel mogelijk heren voor te blijven en voor de mannen is het leuk dat je zo op 2/3 van de race langzaam vrouwen gaat inhalen. Aan het eind van de loop is er een mooie party, die loeigezellig was en tot diep in de kleine uurtjes duurde.

Dus dames lekker doorgaan en bedankt, het is me een waar genoegen met jullie te lopen!

Afgelopen zondag was het zover, eindelijk wilde ik gaan starten met hardlopen op m'n nieuwe fivefingers'. Eerder al had ik een stukje gewandeld en een proefstukje gerend, maar nu was het tijd voor het echte werk.

Tiny's schema gaf aan dat ik 60 minuten in D1 kon lopen. Dat is voor mij 6:30 dus een mooi slakkegangetje. Het meest geschikt leek me het gebied tussen Bergen, Bergen aan Zee en Duinvermaak. Je kunt er volledig onverhard lopen, er zijn wat korte hellinkjes. Verder heb je er van je Fivefingers veel gemak bij de hier aanwezige zandverstuivingen en ruiterpadachtige paden.

Voor mezelf had ik gepland eerst het pad achter de Eeuwigelaan te volgen. Ik wilde aan het eind bezien of ik na een km zou omkeren en het Fivefinger gevoel bij 2km zou laten. Dan kon ik eventueel verdergaan op mijn zware NB antipronatieklompen.

Het liep lekker achter de Eeuwigelaan, hier staan waarschijnlijk de grootste en duurste villa's van Noordholland boven het Noordzeekanaal. De tuinen grenzen aan het bos en zijn gigantisch. Op de oprijlanen zie je Grote SUV's, Porsche's en Mercedessen van het type waar er verder maar een handjevol van in Nederland rondrijden. Er staan grote Alura hekwerken achter die tuinen. Zou het wel zo aangenaam zijn zo puisant rijk te zijn en jezelf zo in een fort te moeten opsluiten? Kinderen hebben in een gewone straat misschien veel meer plezier als ze zo bijelkaar de tuin in en uit kunnen lopen. Een praatje met je buurman lijkt me ook ingewikkeld. Nou ja ik liep daar dus, voelde me ook blij met wat ik heb en tenslotte kan ik lekker door het bos dartelen en voel me prima gezond. Benijden doe ik ze niet die Eeuwigelaan-bewoners, ze kunnen wel zo het bos in rennen. Maar zouden ze dat doen? Hebben ze het niet veel te druk met 'moneymaking' om lekker het bos in te gaan rennen?

Met die gedachte kwam ik aan het eind van de laan bij een zandverstuiving en hier merk je het voordeel van schoenen die maar 200 gram wegen boven de NB's van 440 gram. Mijn tenen bleven grip houden en zonder vaartverlies kwam ik met gemak bij de trap. Nu kwam het moment voor de beslissing: omkeren of doorgaan, 2 km of 10 km op deze schoenen. Geen centje last nog, de beslissing was duidelijk en snel gemaakt, het werd doorgaan.

Het volgende stuk werd wat glooiender en het zand was hier en daar los als ware het een ruiterpad. Mijn tempo liep wat terug en ik begon ondanks de zeker niet hoge termperatuur toch wat meer te zweten. Het liep niet alleen van mijn kale hoofd af. Ook in mijn schoenen zat wat beweging. Het voetbed is van een glad soort kunstleer gemaakt. Ik loop in deze schoenen blootsvoets. John had mij de tip gegeven, de voeten met vaseline in te smeren zodat ze soepeler in de tenen zouden glijden. Dat leek me een goede tip, alleen het werd een beetje een glijbaan in het voetbed. Heel hinderlijk was het niet, 't was alleen een beetje een gek gevoel.

Loop je op blote voeten, dan voel je elk steentje, elk takje en zeker elke dennenappel. Met je fivefingers heb je daar veel minder erg in. Alleen dennenappels die blijf je voelen. Er lagen nogal wat dennenappels op mijn pad, zoveel dat gericht je voet ernaast zetten echt niet ging. Hoewel ik haklanding probeer te voorkomen, lukt dat nog niet en het gevolg was dat op het eind van die 10 km m'n hakken tintelden van de prikken die de dennenappels in mijn voeten gepriemd hadden. Zal wel wennen zijn. Al met al ben ik die eerste 10 km goed door gekomen.

Afgelopen woensdag stond de 7e wijkenloop editie van dit jaar alweer op het programma. Dit keer in Zwaag en ook nog langs het huis waar ik vroeger een half jaartje in gewoond heb. Het is 4x een rondje door het dorp, met in het midden telkens een 300 meter over een zacht houtsnipperpad. Vorig jaar had ik 50:29 gelopen over het totaal van op mijn Garmin 9.650 meter. Dat is een gemiddelde van 5:13. In de vorige wijkenlopen zat ik hier steeds onder, dus deze tijd moest te kloppen zijn.

Weg ging ik op 5:00 en wilde pas de derde ronde iets hierop toegeven, maar dan ook alleen iets en liefst zo weinig dat het in de laatste ronde weer terug te pakken viel. Gelukkig liep ik steeds in een mooi treintje, het ging zelfs zo goed dat ik in de tweede ronde op het houtsnipperpad, aansluiting kon vinden bij een nog mooier treintje. We werden enthousiast aangemoedigd door de Zwaagse bevolking en de jeugd zette zijn beste beentje voor in het uitdelen van voldoende water.

Volgens plan liep in de derde ronde mijn gemiddelde iets terug naar 5:02 en kon ik de laatste ronde weer terugkomen op 5:01 Op de finishlijn klokte ik 48:05. Hier was ik blij mee, zomaar tweeeneenhalve minuut sneller dan vorig jaar. Mijn vorm gaat weer vooruit. Tiny's trainingsschema werkt, het schoenengedoe werpt ook zijn vruchten af. De Nike's waar ik op liep zijn echt snel.