Ik heb een gewone half 9 tot 5 baan en moet dus deze tijd van het jaar en buiten het weekend altijd in het donker rennen, het is niet anders. Natuurlijk probeer ik ook daar wat van te maken. Afgelopen maandag had ik mezelf al behoorlijk afgemat, vond ik met wat intervallen. Ergens in de meting ging m’n hartslag zelfs naar 198, is dat apparaat gek of ben ik het? Of 220 – je leeftijd, zou ik me echt weer 22 voelen?

Dus vandaag maar rustig aan. Het stormde redelijk, maar gelukkig was het droog. De eerste kilometer markeerde de rustige start 6:15. In mijn telefoon luisterde ik naar het audioboek Terug naar de kust van Saskia Noort. Ik heb de hele weg geboeid naar dit verhaal geluisterd.

Mijn eerste doel was door het Heilooer Bos naar Heiloo. De stevige wind was tegen, maar in het bos merk je dat niet zo. Je hoeft nu niet meer constant een lampje aan te hebben om te zien waar je loopt. Door de maan en doordat alle bladeren nu van de boom gevallen zijn, zie je door het silhouet van de boomstammen waar het fietspad door het bos slingert. Af en toe komt er een trein langs, maar verder is er weinig leven in het bos zo ‘s avonds om 10 uur. Het bos is gewoon even helemaal voor mezelf.

Langs het Maalwater loop je nog even in de luwte, maar dan rechtsaf de Egmonder polder in, de wind giert daar langs je oren. Zo erg werd het, dat ik Saskia Noort niet meer goed verstaan kon. De sterkte van de wind was wel te vergelijken met de gierende wind tijdens de monster halve marathon. Met een blik op mijn Garmin zag ik dat ik al 600 meter op mijn virtuele partner achterlag, Nou ja so what? Hartslag was 140 en ik liep nog lekker door. Gestaag zag ik de neon lampen van de Heereweg dichterbij komen.

Ondertussen had ik uitgekiend dat ik daar op de weg van Egmond naar Alkmaar, de wind vol in de rug zou hebben. En ja hoor de wind in de rug gaf me weer nieuwe energie. Het leek wel of Snelle Rijk en Running Ronald samen achter me aan liepen en me vooruit duwden in hun moordende kruissnelheid!

Mijn virtuele tegenstander begon ik ineens weer in te halen. Ik kreeg er zelfs lol in, de uitdaging aan te gaan om ‘hem’ te gaan proberen te kloppen. Maar ja 884 meter in halen op 5 km, da’s niet niks natuurlijk. Uiteindelijk kwam ik maar 72 meter te kort. En voor ik het wist was ik weer thuis, bijna 15 km gelopen en me geen moment verveeld. Kijkend wat ik gelopen had zag ik een prachtige bijna rechtopgaande lijn waar mijn laatste halve kilometer in tempo 4:20 ging. Zouden die eerder genoemde 2 snelle mannen nou toch echt geholpen hebben?